...
bugün günlerden dua günü, saat seherin kızıllığına beş var.. her yer zifiri karanlık olmasına rağmen sokaklar gebe güneşin doğuşuna..

bu kuş cıvıltıları da nereden?
karanlıklara gizlenip, doğacak güneşi karşılamak için hep bir ağızdan tempo tutuyorlar..
bir mezarlık yanından geçiyor yol.. bir çeşme başından..

yolların tarifi mümkün olmayan imkansız, yürünmez hallerine aldırmayanlar ulaşıyorlar sadece vuslata.. güneşin batışıyla birlikte oluşan kızıllık geçeli çok olmuş.. doğuşuyla birlikte her gölge kaçacak kendi yoluna, ahd etmiş, azimle yürüyen o taşlı dikenli yolların en ücra köşelerine saklanmış büyük kalabalıklar var her bir çakıl taşının ardında.. ayağına batan gölgelere aldırmadan yürüyeceksin, olmayacak sendeleyeceksin... öyle bir çamur deryasına uzanacak ki ayağın hani adım atsan içinde boğulacağın bir umman.. bittim, tükendim derken, yorgunluktan bitap düşmüş, yürümekten dermansız kalmış dizlerini ovuştururken, her karanlık yol aydınlığa ulaşacak bir kez daha.. en beklemediğinde, hep rüyalarında gördüğün o mutlu sona ulaşacaksın... belki inanamayacak yüzlerce kez gözlerini ovuşturacaksın...

evet bu sana sabrından, azminden, cesaretinden kim bilir belki de cahilliğinin verdiği bilgisizlikle birlikte ama hep ümit ederek, inanarak, coşkuyla yürüyüp hiç aldırmadan basıp geçtiğin gölgelerin hatrına verilmiş armağana ulaşacaksın..

bu bir rüya olmalı dediğin an, aslında bir rüya olmadığına anlayacaksın...

'inanamıyorum' narası o kızıllıkla birlikte kaybolan karanlıklarla güneşe karışacak kendi yalnızlıklarına...

bir gün

bir gece

bir ay

belki bir ömür...

gölgenin kızıl saçları rüzgarda salınacak bir rüya gibi...

hiç durmadan dua edeceksin...

unutma günlerden dua günü...

aylardan rüya...